ערב שבת צוויי אזייגער

טראכט פון דעם טאטע וואס לויפט יעצט ארום אויף 13טע עוועניו מיט א ליסט פון די ווייב: חלה, בלומען, און "נישט פארגעסן די פיקלס וואס די קינדער עסן".

טראכט פון דער מאמע וואס שטייט ביים שטאוו מיט פיר פעסל און טראכט צי דער קוגל וועט זיין גענוג פאר די שווער.

טראכט פון דעם בחור וואס שיינט שוין דעם טאטנס שיך און פרעגט זיך צי ער וועט היינט קענען אפשלאפן ביי שלום עליכם.

טראכט פון דעם קליינעם אינגל וואס שטייט ביים פענצטער און ווארט אז דער טאטע זאל שוין קומען אהיים.

טראכט פון דעם איד וואס שליסט פונקט זיין סטאר צו צוויי אזייגער, און זיין פאון קלינגט נאך מיט איין לעצטען קאסטעמער.

און דעמאלט קומט די סירענע.

און פלוצלינג טירט זיך אלעס אויף. דער פאון שטילט זיך אויס, דער סטאר פארמאכט זיך, די ליכט ברענען, און דער גאנצער בארא פארק נעמט א טיפען אטעם.

אלע די פאריגע זארגן בלייבן ביי דער טייר.

ס'איז נישט ווייל אלעס איז פארטיג. ס'איז ווייל שבת איז געקומען.

אזוי ווי מ'שטעלט אויף די ליכט פרייטאג צו פניאות, אזוי קען מען אמאל אויך אויסשטעלן די זארגן און סתם אויסשטעלן אזוי ווי מ'יז.

גוט שבת אלעמען 🕯️